ang tagal kong naghintay

It did't really sinked in last Thursday morning na sira na ang phone ko. Ngayon ko lang talaga na feel na wala na yung Nokia 6260 ko dahil nung time na kelangan kong tawagan si Volts ay hindi ko magawa. As usual, user friendly ako ngayon dahil nag padaan ako sa bahay para makisabay papuntang Global Guts Paintball Field. Okay lang sa akin nung tawagin ako ni Volts na user friendly kasi maraming beses ko na syang ginawang driver dahil wala naman akong sariling sasakyan at dahil on the way ang bahay namin sa kanila eh sa kanya na ako nakikisabay madalas. Almost one hour ako naghintay sa kanto namin at hindi ko na alam ang gagawin ko dahil feeling ko mali ang napag usapan namin kahapon. Baka sa office na lang nya ako dadaanan tulad ng iba kong officemates. Ayoko talaga ng uncertainty kasi parang mahihimatay na lang ako bigla sa sobrang kaba. Sa sobrang kaba ko nga ay kinapalan ko na ang muka ko para gising ang tita ko para hiramin ang extra phone nya which I should have done last night, but out of laziness and the thought that Volts keeps his words, I did not. After ko makahiram ng phone, I immediately called Liezel to ask kung nasan na sila. She knew from my voice that I was panicking and she imediately answered, papunta na si Voltz sa bahay na trapik lang. Haaay na releived ako dun kasi sa totoo lang hindi ko alam kung anong gagawin ko pag naiwan ako dahil hindi ko alam papunta dun. Buti na lang talaga mabait ang napili kong driver, kaya naman nilibre na rin namin sya ng lunch after ng paintaball...hehe